Rekenles op een staatsvrije school

Ik mag een paar dagen lesgeven op een staatsvrije school aan een kleine groep kinderen. Lezen en spelling vinden ze leuk, maar rekenen vinden ze minder leuk. En dat was ik net van plan om met ze te gaan doen.

Anders rekenen

“Gaan we dan niet in de werkboekjes?” klinkt het door de klas. Ik kan ze gerust stellen. We gaan rekenen, maar dan anders. We gaan aan de slag en bedenken verhalen, we tekenen, maken er getallenlijnen en sommen bij. Al gauw is er een fijne sfeer, waarbij er met plezier gewerkt wordt. De kinderen vergeten dat we eigenlijk aan het rekenen zijn en worden helemaal enthousiast. Daarna doen we nog een spel dat aansluit bij de les. Het lijkt in eerste instantie makkelijk, maar dat valt wat tegen. Gelukkig krijgen de kinderen het in de loop van het spel beter door en wordt het steeds leuker.

Eigen keuze

Aan het eind van de les vraag ik wat de kinderen de volgende keer willen leren met rekenen. Er komen hele spontane reacties. Een jongen weet het direct en wil heel graag breuken leren. Een meisje kijkt me peinzend aan en zegt: “Ik wil graag iets over delen, want hoe gaat dat ook al weer?”

Hoe leuk is dit! Dat gaan we doen. De afgelopen dagen heb ik er over nagedacht hoe ik dit ga aanpakken en de spullen liggen al klaar.

Aansluiten bij het kind

Het is mooi als je aan kunt sluiten bij het niveau van het kind en dat is voor elk kind anders. Op het reguliere onderwijs wordt daar ook vorm aan gegeven. Er is elke dag een doel voor rekenen. Kinderen die het moeilijk vinden krijgen er extra hulp bij en kinderen die het snel onder de knie hebben, krijgen extra uitdaging. Dat werkt goed, maar bevestigt bij de kinderen die het moeilijk vinden elke dag, dat ze extra hulp nodig hebben. Dat doet iets met je.

Hoe fijn is het dat ik het een keer op een andere manier kan doen. En dat kan omdat het een kleine klas is en omdat de school de kinderen in hun eigen tempo wil laten ontwikkelen. Ze krijgen meer autonomie en vrijheid om te kiezen wanneer ze iets willen leren.

Ook in mijn praktijk probeer ik altijd helemaal aan te sluiten bij het niveau van het kind. Dat alleen al werkt heel goed op de motivatie en het zelfvertrouwen. Als we dan ook nog werken met spelvormen en praktische situaties, wordt het rekenen vanzelf een feestje.

De eerste rekenles op de staatsvrije school was een succes. En toen ik aan het eind van de les de glinsterende ogen zag, wist ik zeker: Dat delen en die breuken gaan helemaal lukken volgende week.